Data: 31.03.2025
Podsumowanie
Świt na Wyspie Wygnańców zastał Bohaterów Przepowiedni w stanie czujnego wyczekiwania, które jednak nie przyniosło przełomu. Nocna obserwacja cmentarza okazała się jałowa – morderca nie powrócił, by dopełnić makabrycznego rytuału złożenia kolejnego palca w grobie Cronosa. Poranne słońce, wschodząc nad skalistym brzegiem, zdawało się jedynie podkreślać ponurą tajemnicę, która spowijała to zapomniane przez bogów miejsce.
Nie tracąc czasu, drużyna postanowiła kontynuować śledztwo. Versir, pamiętając o odkryciu Arevona w ogrodzie Idylli, postanowił odzyskać zakrwawiony but znaleziony poprzedniego dnia na skalnej półce. Wrócił nad urwisko i po chwili poszukiwań odnalazł zgubę, która mogła stanowić kluczowy dowód. Z butem w ręku, Aasimar udał się prosto do ogrodu matki króla Mytros. Tam, przy płocie, gdzie druid zauważył ślady wskazujące na czyjąś obecność, Versir przykucnął, porównując odcisk pozostawiony w miękkiej ziemi z kształtem i rozmiarem znalezionego obuwia. Choć bez absolutnej pewności, ślady wydawały się pasować – rozmiar był zbliżony, a charakterystyczne wgłębienie na podeszwie mogło odpowiadać znalezionemu butowi. To odkrycie rzucało cień podejrzenia na kogoś o podobnym rozmiarze stopy, kto niedawno przeskakiwał płot ogrodu Idylli.
W międzyczasie reszta drużyny – Orestes, Felicjan i Orion, wraz z medytującym (choć bardziej drzemiącym po nieprzespanej nocy) Arevonem w pobliżu – postanowiła skonfrontować Stavrosa w sprawie zaginionej beczki wina, o której wspomniał umierający Marius. Zastali króla wygnańców w jego skromnej siedzibie. Orestes, wykorzystując swoje doświadczenie z rodzinnego browaru, podszedł do jedynej beczki stojącej w kącie izby. Po uzyskaniu zgody Stavrosa, powąchał jej zawartość. Wyczuł jedynie kwaśny zapach podłego wina, bez śladu słodkawej woni kwiatów Nightshade Whisper. Stavros, zapytany wprost o wino i potencjalną truciznę, wydawał się autentycznie zdziwiony i zaniepokojony. Kategorycznie zaprzeczył, jakoby ktokolwiek mógł mu ukraść wino, twierdząc, że beczka jest prawie pełna i że jest to jego jedyny zapas, po który udaje się do Tyrona, gdy ten się skończy. Felicjan, używając subtelnej magii Wykrycia Myśli, potwierdził, że Stavros wydaje się mówić prawdę, przynajmniej jeśli chodzi o jego wiedzę na temat kradzieży czy zatrucia wina. W jego myślach dominowało zmęczenie i strach panujący na wyspie.
Versir, powróciwszy od Idylli, zdał relację ze swojego odkrycia dotyczącego buta i śladów. Następnie podzielił się informacjami uzyskanymi od matki Acastusa na temat Tadda – jego modus operandi w Mytros obejmowało atakowanie ofiar od tyłu, ranienie nóg, a następnie podrzynanie gardeł. Idylla zaprzeczyła również, jakoby wiedziała cokolwiek o rzekomej schadzce Mariusa, twierdząc, że na tak małej wyspie plotki rozchodzą się szybko i o romansie na pewno by słyszała. To sugerowało, że “schadzka”, o której mówił Marius, mogła mieć zupełnie inny charakter.
Po rozmowie ze Stavrosem i wymianie informacji z Versirem, podejrzenia zaczęły krążyć wokół pozostałych kandydatów. Tadd, znany ze swojej brutalności i niestabilności psychicznej, wydawał się naturalnym podejrzanym, choć metoda otrucia nie do końca pasowała do jego wcześniejszych zbrodni. Z drugiej strony, Keelan, były wojownik pełen nienawiści, oraz Tyrone, rywal Stavrosa do władzy, również pozostawali w kręgu podejrzeń.
Drużyna postanowiła odwiedzić Tadda. Jego chata, już na pierwszy rzut oka, zdradzała chaos panujący w umyśle mieszkańca. Narzędzia rzeźbiarskie walały się bezładnie, a wokół piętrzyły się śmieci. Gdy bohaterowie zapukali, z wnętrza dobiegł krzyk strachu, a drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Orestes, obchodząc chatę, zauważył ruch przy oknie – Tadd najwyraźniej próbował uciec. Minotaur błyskawicznie zareagował, rzucając się w stronę okna i chwytając niziołka, zanim ten zdążył wyskoczyć. Minotaur obezwładnił przerażonego Tadda, który kurczowo ściskał w dłoni nóż. Minotaur, próbując uspokoić sytuację, zaoferował Niziołkowi łyk piwa ze swojego magicznego kufla, obiecując spokojną rozmowę. Tadd, choć wciąż roztrzęsiony, bełkotał coś o mordercy, oczach w ciemności, które go obserwują i przyjdą po niego, a potem po bohaterów. Jego paniczny strach i chaotyczne wypowiedzi zdawały się wskazywać bardziej na ofiarę psychozy niż na zimnokrwistego zabójcę. Przeszukanie chaty ujawniło liczne, niepokojące rzeźby i rysunki, ale nic, co bezpośrednio łączyłoby Tadda z rytualnymi morderstwami.
Następnie bohaterowie natknęli się na Keelana, kręcącego się podejrzanie niedaleko domu Stavrosa. Keelan, zapytany o morderstwa, odpowiadał zdawkowo i niechętnie. Wspominał ofiary z pogardą: Cronosa jako tyrana, Lysandra jako poetę, Petrosa jako samotnika, a Mariusa jako słabe narzędzie w rękach Tyrona. Zapytany o swoją przeszłość i powód zesłania, Keelan przyznał, że zabił własnego brata podczas kłótni, czego wydawał się żałować, choć jego ogólna postawa była pełna zgorzknienia. Orestes poczęstował go piwem, które Keelan wypił łapczywie, komentując, że woli je od wina. Porównanie jego butów z tym znalezionym przez Versira nie dało jednoznacznych rezultatów – rozmiar mógł pasować.
Kolejnym celem stali się ludzie Tyrona – Gareth i Silas, których bohaterowie zastali przy przenoszeniu beczek z winem niedaleko chaty ich mocodawcy. Felicjan od razu sięgnął po Wykrycie Myśli. W powierzchownych myślach obu mężczyzn wyczuł znużenie, irytację, ale także lekki smutek, który nasilił się, gdy Versir zaczął pytać o zamordowanego Mariusa. Zapytani o powód zesłania, początkowo kręcili, ale pod lekką presją Orestesa (groźba zniszczenia beczki wina), przyznali, że zostali zesłani za włamanie na zlecenie, które poszło nie tak. O Mariusie mówili ciepło, wspominając wspólne picie wina za plecami Tyrona. Przyznali, że czasem podkradali wino z beczek Tyrona, ulewając po trochu z każdej, by nikt się nie zorientował. W głębszych myślach Garetha, Felicjan wyczuł strach przed mordercą i nadzieję, że Tyron ich obroni. Żaden z nich nie wydawał się zamieszany w zbrodnie, a ich buty również nie pasowały idealnie do znalezionego odcisku.
W trakcie tej rozmowy pojawił się sam Tyrone, potężnie zbudowany mężczyzna o wyniosłej postawie. Zapytany o wino i morderstwa, zbył bohaterów, twierdząc, że jego wino jest najlepsze i nie potrzebuje żadnych dodatków. Wyraził niechęć do Stavrosa i zaprzeczył, jakoby miał cokolwiek wspólnego ze śmiercią swoich ludzi czy innych wygnańców. Wspomniał, że beczki królowi czasem dostarczali mu różni ludzie, w tym Keelan. Felicjan, ponownie używając magii, odczytał myśli Tyrona. Okazało się, że Tyron postrzega morderstwa jako problem dla swoich planów, ale jednocześnie cieszy go osłabienie pozycji Stavrosa. Nie wiedział, kto jest mordercą, ale miał nadzieję, że podejrzenia nie padną na niego. Był ambitny i arogancki, ale nie wydawał się zabójcą.
W międzyczasie Arevon zakończył swój długi odpoczynek, odzyskując siły i przygotowując nowe zaklęcia. Zdecydował się na desperacki, choć genialny w swej prostocie plan – użyć czaru Rozmowa z Roślinami. Pamiętał, że przy każdej ofierze znajdowano liść figowy, a niedalogo cmentarza rosły właśnie drzewa figowe.
Najpierw jednak spróbował porozmawiać z krzakiem przed świątynią, gdzie znaleziono ciało Mariusa, ale ich pamięć okazała się zbyt ulotna. Następnie udał się do drzew figowych rosnących nieopodal cmentarza. Rzucił zaklęcie Rozmowa z Roślinami i zapytał drzewa, kto ostatnio zrywał ich liście. Drzewa, choć nie posiadały oczu w ludzkim rozumieniu, “pamiętały” dotyk i obecność osoby, która regularnie, zawsze pod osłoną nocy, pozbawiała je liści. Opisały tę postać jako umiarkowanie wysoką. Arevon, mając teraz konkretny rysopis, poprosił pozostałych o przyprowadzenie podejrzanych.
Najpierw przyprowadzono Elarę, niedowidzącego starca. Drzewo figowe natychmiast “rozpoznało”, że to nie on. Następnie przed oblicze drzewa stanął Stavros. Drzewo ponownie zaprzeczyło, dodając dziwny komentarz o braku duszy i rudych włosach. Wreszcie przyszła kolej na Keelana. Kiedy Arevon poprosił drzewo o identyfikację, to ze zgrozą go jako swojego kata. To on dopuścił się złego dotyku zrywając liście.
Felicjan natychmiast skupił swoje Wykrycie Myśli na Keelanie. Początkowo wyczuł jedynie spokój i próbę kontroli, mantrę powtarzaną w myślach: “Otrzymaj dyscyplinę, nie wyjawiaj niczego, zachowaj kontrolę”. Jednak gdy czarodziej przebił się głębiej, odkrył mroczną prawdę: pogardę dla wszystkich mieszkańców wyspy, w tym dla siebie, oraz przekonanie o własnej misji oczyszczenia tego miejsca ze “zgnilizny”. Keelan uważał swoje ofiary za chorobę toczącą wyspę. Nie było żadnego mocodawcy – działał sam, z własnych, wypaczonych pobudek. W momencie, gdy Keelan zorientował się, że jego umysł jest czytany, Felicjan usłyszał w myślach szydercze pytanie: “I co teraz?”.
Arevon, poinformowany szeptem przez Felicjana i Versira o odkryciu i potwierdzeniu przez drzewo, dał sygnał do działania. Rzucił na Keelana czar Uwięzienie Osoby. Wojownik, mimo swojej siły i wyszkolenia, nie zdołał oprzeć się magicznemu paraliżowi. Orestes i Orion szybko go obezwładnili i związali.
Zdemaskowany Keelan wygłosił płomienną mowę do zebranego tłumu wygnańców. Nazwał ich złodziejami, oszustami i mordercami, których świat zewnętrzny odrzucił. Oskarżył Stavrosa o bycie trucicielem, a Idyllę o bycie manipulantką żądną władzy. Twierdził, że on jedynie nazywał rzeczy po imieniu i próbował oczyścić wyspę z jej brudów, podczas gdy inni ukrywają swoje winy za fasadą kłamstw. Przyznał się do swoich czynów, ale jednocześnie stwierdził, że jest jedynie odbiciem zepsucia całej społeczności.
Tłum zawrzał, domagając się natychmiastowej egzekucji. Stavros, wyraźnie przytłoczony sytuacją, początkowo wahał się, sugerując wygnanie (co spotkało się z drwiną Arevona, pytającego, czy chce zostawić los mordercy w rękach Sydona). Ostatecznie jednak, pod naporem tłumu i Tyrona (który jednak sam stchórzył, gdy podsunięto mu nóż), zgodził się na śmierć Keelana.
Orestes zgłosił się na ochotnika do wykonania wyroku. Po krótkiej wymianie zdań z Keelanem, który wyraził żal jedynie za zabicie brata, Minotaur uniósł swój potężny topór i jednym, czystym cięciem pozbawił mordercę głowy. Głowa potoczyła się w stronę Stavrosa, a jedynym dźwiękiem, jaki przerwał ciszę, był radosny okrzyk Tadda.
Po egzekucji Stavros i Idylla podziękowali bohaterom za rozwiązanie sprawy morderstw. Idylla wyraziła chęć opuszczenia wyspy wraz z nimi, licząc na ochronę i możliwość powrotu do Mytros pod ich egidą. Bohaterowie, po krótkiej naradzie, zgodzili się ją zabrać. Stavros, w imieniu swoim i całej wyspy, złożył uroczystą przysięgę, że gdy nadejdzie czas konfliktu z Sydonem i Lutherią, wygnańcy staną po stronie Bohaterów Przepowiedni na ile to będzie możliwe. Arevon, przezornie, przed odpłynięciem wyrwał trujące kwiaty Nightshade Whisper z ogrodu Idylli, by nie kusiły kolejnych potencjalnych trucicieli.
W końcu bohaterowie, wraz z Idyllą, opuścili Wyspę Wygnańców, żegnani przez jej mieszkańców. Po ustaleniu kursu (po krótkiej debacie i głosowaniu padło na wyspę powiązaną z konstelacją Barda), Ultros ponownie przeciął fale Morza Cerulańskiego. Podróż trwała trzy dni. Pierwszy dzień minął spokojnie, choć morze było nieco wzburzone. Wieczorem powrócił mechaniczny Keledone, przynosząc magiczny przedmiot – różdżkę z rogu smoka. Orestes zdążył jeszcze przekazać ptakowi list do swojego wujaszka, z prośbą o informacje na temat liści koki. Drugi dzień również upłynął bez większych incydentów. Trzeciego dnia jednak, gdy cel podróży był już bliski, na horyzoncie pojawił się niewielki, na wpół zniszczony stateczek. Na jego pokładzie stały trzy piękne, skąpo odziane kobiety o długich blond włosach. Gdy tylko zauważyły Ultrosa, zaczęły śpiewać hipnotyzującą pieśń, wabiąc załogę. Część marynarzy, w tym niejaki Andrzej Drugi, wpadła w trans i rzuciła się do wody, płynąc w stronę istot. Felicjan, rozpoznając zagrożenie, nie wahał się ani chwili – potężna kula ognia pomknęła w stronę wrogiego stateczku. Tuż przed eksplozją, postacie kobiet rozpłynęły się, ukazując swoje prawdziwe, potworne oblicza, po czym zniknęły w głębinach, wydając przeraźliwe piski. Orestes, nie tracąc zimnej krwi, wskoczył na swojego wiernego morskiego konia i wyłowił zahipnotyzowanego Andrzeja Drugiego, ratując go przed utonięciem.
Po odparciu ataku syren, Ultros kontynuował podróż, zbliżając się do celu – tajemniczej wyspy związanej z konstelacją Barda. Bohaterowie awansowali również na 8 poziom doświadczenia, gotowi stawić czoła nowym wyzwaniom, jakie z pewnością czekały na nich w tym nieznanym zakątku Thylei.
Kluczowe wydarzenia / decyzje
- Kontynuacja śledztwa na Wyspie Wygnańców – odzyskanie zakrwawionego buta i porównanie go ze śladami.
- Przesłuchanie podejrzanych: Stavrosa, Tadda, Keelana, Tyrona oraz jego ludzi, Garetha i Silasa.
- Wykorzystanie czaru “Rozmowa z Roślinami” przez Arevona do identyfikacji mordercy przy pomocy drzew figowych.
- Zdemaskowanie Keelana jako rytualnego zabójcy, jego przyznanie się do winy i płomienna przemowa.
- Egzekucja Keelana przez Orestesa toporem na żądanie tłumu i za zgodą Stavrosa.
- Zabranie Idylli z wyspy i uzyskanie przysięgi wierności od wygnańców w przyszłym konflikcie.
- Napotkanie i odparcie ataku morskich wiedźm podczas podróży statkiem Ultros.
- Dotarcie do wyspy związanej z konstelacją Barda i awans drużyny na 8 poziom.
Postacie Niezależne (NPC)
- Stavros: Król wygnańców
- Idylla: Matka Acastusa
- Tadd: niestabilny niziołek
- Keelan: zdemaskowany morderca (Zmarły)
- Tyrone: rywal Stavrosa
- Gareth i Silas: Ludzie Tyrona
- Andrzej Drugi: Członek załogi Ultrosa, uratowany przed utonięciem.
Lokacje
Przedmioty
- Zakrwawiony but
- Różdżka z rogu smoka